تا حالا دقت کرديد که يک گل وقتي که مي خواد سبز بشه اول يک زخم کوچيک روي زمين درست ميکنه. يواش يواش که گل بزرگتر مي شه، زخم هم عميقتر و دردناکتر مي شه. ولي هيچ کس به زمين ايراد نمي گيره که چرا اين همه درد رو تحمل مي کنه. 
حالا اگر دل رو به زمين تشبيه کنيم و انتظار رو به گل، نبايد کساني رو که ترجيح ميدن اين گل انتظار رو در دلشون پرورش بدن زياد سرزنش کرد. 
امان از وقتي که همه اهل پرورش گل و گياه باشن.

باشد اگر چه باز نگاهم نمي کني                  آماده ام هميشه بيايم کنارتان

امام رئوف من!
امشب نيز ما را خواندي و نخواسته و ندانسته زائر تو شديم. حالا که خواندي... حالا که آمديم...
خداوند به دل شما صبر بدهد در اين عزا.
ما را در زمره عزاداران جد غريبت حسين بپذير و اشک چشم و سوز دل ما را در اين ماتم جانسوز زياده بفرما.

ققنوسي سوخت و پرنده اي ديگر سر برآورد تا باز بر شاخه هاي نخلهاي سوخته به ترنم بنشيند.

www.nakhlesoukhteh.parsiblog.com

بسم الله الرحمن الرحيم

فرصت رو به اتمام است و پايان راه نزديک. و من خسته و گريزان از خود به سوي تو. و اکنون ايستاده ام به درگاه لطفت! نيستي در مقابل وجود مطلق، ذليلي در مقابل عزيز، قطره اي در برابر دريا، عبدي به درگاه مولا!
تو از درونم باخبري. ميداني که از گزند راه و عداوت بزرگترين دشمنانم در امان نبوده ام. دل زخم خورده ام بر تو نمايان است. و زبانم به ندامت معترف، به صادقترين بيان:

الهي لئن اعطَيتُ نفسي سُؤلَها          فها انا في رَوض الندامة اَرتع

سايه ي لطف تو مرا به عذر خواهي به اينجا کشانده است. هنوز نيافته ام جراحت گناهي را که مرهم عفو تو آنرا درمان نباشد. چشم دوخته ام تا به سويم بازگردي. نور اميدي را که همواره به آن وعده ام داده اي خاموش مگردان و روي نازت را به سويم بدار.
حال که به ميهمانيت دعوتم کرده اي، راضي نباش که حلاوت ميزبانيت را تلخي شرمساري از کام جانم بگيرد. عذرم را بپذير که چاره اي ندارم جز اين‏، اي سزاوارترين به پوزش طلبي!
اکنون که دعوتنامه فرستاده اي، لباس ميهمانيش را هم بفرست! قبل از ورود آراسته ام کن! تو که مي داني چيزي براي آبروداري ندارم بجز اشکهايي که براي حسينت ريخته ام، حال که مرا خوانده اي آبرويم را نيز بخر! مپسند که پيش بهترين ميهمانانت سرافکنده و شرمسار بنشينم.
ميداني که تنها محبت توست که مي تواند از خواب غفلت بيدارم کند. پس مرا به محبتت آشنا گردان!

واجعل حبک احب الي من الماء البارد

خانه ي دلم را به عبادتت آباد گردان! و نگذار که نافرمانيت عزت بندگي را به ذلت عصيان بدل کند!
اي کريم! اي بزرگ! مرا به خودم وا مگذار که هرچه دارم از توست!

العبد بما في يده کان لمولاه

حالا که زاريم، حالا که اعترافم و حالا که خواندنت مرا به تو نزديک کرده است، آغوش گرم محبتت را از وجود سردم دريغ مدار!
اکنون که تلألؤ اميد وجودم را زنده داشته است، نگذار که ظلمت نا اميدي قلبم را بميراند!
نگاهم به آقايي تو، به لطف تو و به بخشش توست. مي دانم که بديم را نمي نگري. پس امورم را آنگونه که شايسته ي توست کفايت کن!
اکنون مشتاقتر و اميدوارتر به سوي ضيافتت گام بر ميدارم. در باقي مانده ي راه دستم را بگير و مرا به سلامت به بزمگاهت برسان!

اللهم ان لم تکن غفرت لنا في ما مضي من شعبان، فاغفر لنا في ما بقي منه